Helpen.
Ik wil je helpen.
Ik wilde je niet afmaken.
Maar je besprong ons ineens.
Wat zou jij gedaan hebben?
Ik ken je helemaal niet.
Van zo dichtbij.
Ik zag alleen je geweer...
... je bajonet...
... en je granaten.
Als we dat zouden weggooien...
... konden we broeders zijn.
Maar dat mogen we ons zeker niet realiseren.
Dat mogen we niet.
We hebben allebei een moeder en een vader.
Hetzelfde.
Onze doodsangsten zijn hetzelfde.
De pijn is hetzelfde.
Alles.
Echt alles.
Vergeef me, kameraad.
Ik kan je gezin schrijven.
Ik ga ze schrijven.
Gerard Duvall. Drukker.
Ik heb Gerard Duvall, de drukker, gedood.
Bataljon. Attentie.
Presenteer geweer.
Ogen, links.
Bataljonscommandant. Majesteit...
Ik breng de groet over van het 150ste infanteriekorps.
Majesteit... Soldaat Bernard.
Majesteit... Soldaat Langer.
Majesteit... Korporaal Himmelstoss.
Op de plaats, rust.
Officieren, onderofficieren en vrijwilligers.
Degenen die vandaag een onderscheiding ontvingen...
... worden beloond voor hun inzet.
Heel Duitsland verwacht dat u dit voorbeeld zult volgen.
De Keizer streeft naar een grote inzet...
... moed en gehoorzaamheid voor God en dit land.
Als u dat doet, soldaten...
... zult u ook eens een medaille ontvangen.
U heeft uw taak vervuld in dienst van de Duitse krijgsmacht.
U toonde de wereld onze kracht. Onze vijanden werden verslagen.
Met Gods hulp laat u het vaderland overwinnen.
Pas na zes weken zit het op je huid. - Mag ik dat stukje zeep?
Hoe is 't water? - Heerlijk. Kom erin.
Kijk daar eens.
Doe iets. Zeg iets. Als ze maar niet weggaan.
Kom maar naar deze kant.
Zeg dat we met ze willen praten.
Ga nou niet weg.
Willen jullie brood, dames?
Kom toch hierheen.
Ze willen dat we vanavond naar hun huis komen.
Met iets te eten.
Drink op, Tjaden.
Stomme pech dat wij met z'n vieren zijn en zij met z'n drieën.
Pech...
Het is oneerlijk voor de meisjes.
Drink op. Eindelijk goeie Franse wijn. - Op de meisjes.
Een van ons moet het hoogste offer brengen.
Drink eens door, Tjaden. Je houdt ons niet bij.
We moeten lootjes trekken.
Jij verliest.
Zo gaat het wel goed.
Ik ben er klaar voor.
Vind je de jouwe leuk, Albert?
Kom eens.
Kom hier zitten.
Hoe oud ben je?
Je leeftijd.
Hoe oud ben je?
Negentien.
Vijfentwintig?
Sta op, Albert.
M'n benen. - Opstaan, Albert.
Blijf liggen.
Ik ben zo terug.
Rustig.
Paul.
Hou je haaks.
Kom mee, Kat.
Van Kat. - Wat is 't?
Iets te eten voor onderweg. - Brood en kaas.
Midden in de woestijn weet hij nog aan eten te komen.
Tot ziens.
Hou je haaks.
Albert en ik liggen in een Katholiek hospitaal.
Katholieken staan bekend om een goede behandeling en goed eten.
We zijn hier direct uit de trein heengebracht.
We hebben allemaal slecht geslapen.
Die zien we nooit meer terug. - Hoezo niet?
Ze namen z'n kleren mee. Hij gaat naar de dodenkamer.
Wat is een dodenkamer? - Noem het 't sterfhok.
Iedereen die van het leven afscheid wil nemen, wordt daarheen gebracht.
Heel handig, ze hebben 't, naast 't mortuarium gemaakt.
Niemand komt daar ooit levend uit.
De vrijgekomen bedden staan nooit lang leeg.
Het gaat slecht met Albert. Hij heeft veel pijn.
Gisteravond werd 'n kamergenoot met een zware bloeding wakker.
Hij is maar half bij bewustzijn.
De artsen houden hem scherper in de gaten.
Ik wil niet mee.
U gaat naar de behandelkamer. - Ik wil niet naar de sterfkamer.
U gaat naar 'n behandelkamer. - Waarom neemt u dan z'n jasje mee?
Ik wil niet dood. - Waarom neemt u z'n jasje mee?
Leugenaars.
Vuile leugenaars.
Ik wil terug.
Hou daarmee op.
Hij wil zichzelf met een vork van 't leven beroven.
Waarom liet je hem niet z'n gang gaan?
Je gaat goed vooruit. Je kan straks zonder stok.
Zuster...
Ik maak me zorgen om m'n vriend.
Hij herstelt erg goed.
Maar na de operatie...
... praat hij nauwelijks meer tegen me.
Dat is de gebruikelijke reactie na een amputatie. Altijd.
Maak je geen zorgen. Albert redt het wel.
Vertel hem je goede nieuws. Dat zal hem opvrolijken.
Hoe voel je je?
Ik krijg zestien dagen revalidatie- verlof. Ik ga naar huis.
Jij zal ook naar huis mogen. Kan ik iets voor je meenemen?
Een pistool.
Een wat?
Je wilt toch iets meenemen? Neem een pistool voor me mee.
Neem je een pistool mee of niet? - Nee. Doe niet zo onzinnig.
Wat jij zegt is zinnig.
Albert.
Het spijt me.
Paul.
Waarom liet je niet weten dat je kwam?
Moeder.
Kom boven.
Geef me een zakdoek.
Hoe is 't met haar?
Ze ligt ziek in bed.
Wat heeft ze? - Dat weten we niet.
Dokter Bradermier denkt dat ze weer kanker heeft.
Godzijdank.
Ben je gewond, jongen?
Nee, ik heb verlof.
Hoe voel je je? - Ik ga vandaag maar weer opstaan.
Mooi zo.
Mijn Paul.
Kijk...
Brood...
... en kaas...
... en boter.
Krijg je wel genoeg te eten?
Niet altijd. Maar we redden 't wel.
Is de situatie daar slecht? - Nee, dat valt wel mee.
Volgens Bradermeir was het daar vreselijk.
Met de gasaanvallen en zo. - Dat zijn praatjes, moeder.
Praatjes...
Kijk maar. Ik ben gezond.
Of niet?
Jawel...
... maar toch.
Waarom wil je je uniform niet uittrekken?
Ik voel me lekker zo, vader.
Ik wil met je gaan pronken bij Maxi's.
Je ziet er goed uit. De oorlog ligt je zeker wel?
In zekere zin, misschien. - Neem een sigaar.
Wie oud genoeg is om Fransen te doden, mag ook roken.
Geef onze krijger nog een biertje. - Hoe is de sfeer daar?
We moeten nu definitief met die Fransen afrekenen.
De vijand heeft veel in petto.
De oorlog verloopt anders dan men denkt.
Je ziet het van jouw kant.
Je verliest het grote overzicht.
We moeten eerst doorbreken in Vlaanderen.
Dit zijn de Fransen. Dit zijn wij.
We moeten via België gewoon erdoorheen rammen.
Dat kan niet voordat we ze bij de Hindenburg-linie hebben verslagen.
Het gaat om de grenzen. - Niet waar, Baumer.
Een goed soldaat maakt handig gebruik van de grenzen.
Ludwig heeft gelijk. Offensieven horen bij 'n moderne oorlog. Want in 1870...
Onzin. Dat was 50 jaar geleden.
Je liegt, Paul.
Je liegt.
Ik zweer dat hij meteen dood was.
Je had beloofd hem te beschermen. - Ik heb nooit iets beloofd.
Waarom is hij dood en leef jij nog.
Met welk recht...
Vertel het nog eens.
Heb je het gezien?
Ja, ik was vlakbij hem.
Hij is zonder pijn gestorven.
Je probeert me te troosten.
Maar dit valt me zwaarder dan de waarheid.
Ik wil alleen...
Ik wil de waarheid weten.
Ik moet het weten.
Het is echt precies zo gegaan, Mrs Kemmerich.
Hij stierf gelijk. Hij heeft niets gevoeld.
Z'n gezicht had een rustige blik.
Zweer je dat?
Bij alles wat heilig voor je is?
Bij alles wat me heilig is. Hij stierf gelijk.
Beloof je nooit meer terug te komen als je liegt?
Ik zal nooit terugkomen als hij niet onmiddellijk dood was.
Onthoud deze les goed. Opdat jullie beter soldaten zijn in het Keizerlijk leger.
Jullie mogen gaan.
Baumer?
Paul Baumer.
Wil je een sigaret? - Nee, dank u.
Dus je rookt nog steeds niet. Mooi zo. Het is 'n slechte gewoonte.
Maar anders wordt het alleen werken en geen lol.
Hoe is 't, Baumer? En de stemming?
Perfect, zeker?
Behm is dood.
Behm? - Josef Behm.
Ik had nooit gedacht dat hij zich zou aanmelden.
Kemmerich is ook dood. - Dat heb ik gehoord.
Bij Kropp is 'n been geamputeerd.
Albert Kropp.
Van de anderen weet ik niets. We werden gescheiden.
Maar Leer, Muller en ik leven nog.
Blij dat te horen.
Zeg maar dat ik trots ben...
... dat ik goede Duitsers van ze maakte.
En dat jullie je vaderlandsplicht allemaal hebben vervuld.
Kun je je voorstellen hoe ik me daar bij voel?
Jullie waren een goede klas. Prima jongens.
Iedereen...
En deze klas? - Niet te vergelijken.
Een moedeloos stelletje.
Ze missen jullie mentaliteit. - Geen jongens van staal.
Uw helden van staal zijn ook maar jongens.
Jongens die willen spelen, lachen, in leven willen blijven.
Gewoon, jongens.
Moeder, het is laat. Ga toch slapen.
Ik wilde bij je zijn. - Je vat nog kou. Ga slapen.
Ik slaap de laatste tijd niet zo best.
Ben je vaak bang?
Ik wilde je zeggen dat je moet oppassen met Franse vrouwen.
Ze deugen niet.
Bij ons zijn geen vrouwen. - En wees voorzichtig aan het front.
Ik bid elke dag voor je. - Dat weet ik, moeder.
Kun je geen minder gevaarlijke baan krijgen?
Misschien wel in de kampkeuken.
Doe dat dan. En als de anderen commentaar leveren...
Daar trek ik me niets van aan. Ga nou maar weer slapen.
Dit was vroeger m'n kamer, moeder. AI m'n spullen staan hier.
Zoals m'n geliefde boeken. Maar ze zeggen me niets meer.
Omdat ik sindsdien veranderd ben. Ik ben soldaat.
Ik hou me niet bezig met lezen, maar met doden.
Van het leven ken ik slechts de dood. Ik had niet terug moeten komen.
Daar denkt iedereen hetzelfde. Het leven is zinloos.
M'n kameraden daar zijn m'n enige waarheid.
Ze zijn niet m'n boeken, m'n familie m'n leven.
Slechts van hen ben ik afhankelijk.
Ik vind het erg om te zeggen...
... maar ik heb 't gevoel dat ik nu weer naar huis terugkeer.
Paul.
Je bent er weer, jongen. - Ja, ik ben terug.
Je bent gek. Maar ik ben blij je weer te zien.
Insgelijks.
Ze worden steeds jonger, Paul.
Aan hen alleen hebben we al een dagtaak.
Daar is onze deserteur weer.
Hoe was je verlof. - Heerlijk. Waar is Muller?
Wanneer? - Vorige week.
Ging het snel?
Granaatscherven in z'n buik. Hij leefde nog twee uur.
Verdomme.
Als ze dichterbij komen, zijn we er geweest.
Luitenant.
Laat hem liggen, Leer. Hij is er geweest. Kom terug.
Verdomme !
Klaar? Kom op.
We brengen onze makkers aan het front eten.
We hebben honger, zijn moe...
... en wanhopig.
Maar de oorlog gaat door.
Waarom maken ze er geen einde aan?
Wij zijn aan ons einde. De Fransen eten cornedbeef en wittebrood.
Ons brood lijkt wel zaagsel.
Is er nog iemand zonder dysenterie?
Het geschut is versleten.
De lopen zijn zo versleten...
... dat we zowat door onze eigen granaten worden geraakt.
Er zijn geen paarden meer. De vijand is met teveel.
Ze hebben te veel pistolen, tanks. En de Amerikanen komen erbij...
... met meer kanonnen, vliegtuigen, nieuwe troepen.
Blijf stil liggen.
En dat net aan 't einde. - Praat niet.
Na vier jaar. - Brancard. Ziekendrager.
Net nu het afloopt.
Maak je geen zorgen. Het lijkt een schone wond.
Hou vol.
Voordat je het weet lig je heerlijk in een hospitaal.
Brancard !
Kun je opstaan?
Kom mee.
Ik draag je wel.
Het spijt me. - Geeft niet, Paul.
We moeten doorlopen.
Klaar?
Ik doe m'n best.
Ik probeer het wel.
Had je de moeite bespaard.
Hij is morsdood.
Welnee.
Het is z'n scheenbeen.
Hij is bewusteloos.
Toe dan, Kat.
Hij praatte nog.
Tien minuten geleden...
... hebben we nog gepraat.
Het is herfst. We wachten op het einde.
Op het bestand. Op de vrede.
Beste Albert.
Ik wil je laten weten dat alleen wij twee nog leven.
Vlak na Kat, stierf Tjaden.
Een snelle, genadige dood. Een kogel door z'n hoofd.
Himmelstoss ging op diezelfde dag. Nu is ook Dettering dood.
We verloren Dettering al in de lente...
... toen de appelbomen bloeiden.
Je weet wat het voorjaar met hem deed.
Twee weken geleden verscheen hij niet op het appel.
We hoorden dat hij door MP's was opgepakt.
Hij wilde naar huis.
Naar de oogst.
We hoorden er niets meer over. Je kent de strafvoor desertie.
Van onze klas van 1916 zijn er nu 13 van de 20 dood.
Er worden er 4 vermist. Eentje zit in een gesticht.
Alleen jij en ik leven nog. Wat mis ik je.
BEKENDMAKING VAN HET DUITSE OPPERBEVEL:
11 OKTOBER 1918
www.nlondertitels.com